PINOKIO

scenariusz i rysunki: Winshluss
192 stron, format A4
okładka i środek w kolorze
oprawa twarda szyto-klejona
wydawca: kultura gniewu
data wydania: 2010
wydawca oryginału: Les Requins Marteaux

Winshluss zaczął tworzyć „Pinokia” w 2003 roku i przez następne dwa lata publikował go w odcinkach w magazynie „Ferraille Illustré”. Wtedy jednak przerwał pracę nad nim, by całkowicie skoncentrować się na realizacji animowanej adaptacji słynnego „Persepolis” Marjane Satrapi. Bo to Winshluss, pod swoim prawdziwym nazwiskiem – Vincent Paronnaud – wspólnie z autorką komiksu wyreżyserował film, który został nagrodzony na festiwalu w Cannes, otrzymał Cezara i był nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy Film Animowany. Rysownikowi udało się skończyć „Pinokia” w 2008 roku, a już kilka miesięcy później na festiwalu w Angouleme został on uznany najlepszym komiksem roku!

W swoim komiksie Winshluss opowiada na nowo niezwykłe przygody słynnej marionetki. Jego akcja w dużej mierze pokrywa się z popularną powieścią Carlo Collodiego, ale intryga została uwspółcześniona. Pinokio nie jest tu drewnianym chłopcem, ale stworzonym przez pewnego inżyniera bojowym androidem. Z kolei „gadający świerszcz” zamienia się tutaj w karalucha, pijaka i olewusa, który w głowie robota urządza sobie squat.

Winshluss po mistrzowsku rozprawia się z klasyczną opowieścią, a także z jej słynną disnejowską adaptacją. Na bazie bajki uwielbianej przez dzieci tworzy, przeznaczoną dla dorosłych mroczną, ironiczną i okrutną wariację na temat „Pinokia”. Fantastycznie narysowaną, pokolorowaną i obywającą się w zasadzie bez słów.

SZLURP I BURP „Bezdomne wampiry”

scenariusz i rysunki: Tadeusz Baranowski
format A4
(okładka robocza)
oprawa twarda
wydawca: kultura gniewu
data wydania: 2010

Szlurp i Burp znowu wracają! Dwa wampiry, które ostatnio opuściły kryptę w 2005 roku z okazji premiery albumu „O zmroku”, za chwilę znowu się obudzą i ruszą w poszukiwaniu świeżej krwi. Choć zadowolą się też zapasami trzymanymi w lodówce (to nieprawda, że wampiry kręci tylko bulgocąca, gorąca krew; w wyjątkowo ciepłe noce lubią zanurzyć kły w schłodzonej posoce i pogrzechotać kostkami... lodu, oczywiście).
W nowym albumie z przygodami Szlurpa i Burpa znajdą się bowiem zarówno historie publikowane przed laty w czasopiśmie "Na Przełaj", opowieści powstałe podczas pobytu Tadeusza Baranowskiego w Belgii oraz komiksy całkowicie nowe!
Autor i jego wampiry zdają się być w wyśmienitej formie. W nadchodzącym w 2010 roku albumie dadzą sobie nawet radę podczas spotkania z pewnym słynnym wikingiem. Tymczasem bardzo prosimy uważać na szyję.

BOŚNIACKI PŁASKI PIES

scenariusz i rysunki: Max Andersson, Lars Sjunnesson
88 stron, format A4
okładka kolorowa, środek czarno-biały
oprawa miękka szyto-klejona ze skrzydełkami
wydawca: kultura gniewu
data wydania: 2010
wydawca oryginału: Kartago

Max Andersson nie zwalnia. Wręcz przeciwnie – z coraz większą determinacją dociska pedał gazu. „Bośniacki płaski pies”, jego najnowszy komiks powstały w ścisłej współpracy z Larsem Sjunnessonem, jest jeszcze dziwniejszy, bardziej surrealistyczny, chory, bezkompromisowy i straszniejszy niż jego poprzednie dzieła – „Pixy” i „Pan Śmierć i dziewczyna”. Album ten jest owocem podróży autorów przez kraje byłej Jugosławii w drodze na konwent komiksu alternatywnego.
To, co tam zobaczyli zostało przefiltrowane przez ich specyficzną wrażliwość i przeniesione na strony „Bośniackiego płaskiego psa” (a także dokumentalnego filmu, którego montaż Max Andersson właśnie kończy). Czytelnik znajdzie tu absurdalne sceny ostrzeliwania lodami, makabryczne zwłoki Tito podróżujące z bohaterami (Max faktycznie zrobił z mięsa rzeźbę przedstawiającą marszałka, która towarzyszyła autorom), sfrustrowane wdowy zabitych w czasie wojen mężczyzn, zombie i tytułowe bośniackie płaskie psy – zmiażdżone gruzami, przejechane przez czołgi, ale wciąż żywe.
W tym szaleństwie, mieszającym koszmarny sen i rzeczywistość, Andresson i Sjunnesson znaleźli metodę i stworzyli jedno z najbardziej niepokojących dzieł o wojnie na Bałkanach i jej konsekwencjach.